TIT nr 5 (1800) z 7 lutego 2025r.

Kornel w finale mistrzostw Europy

Łyżwiarz figurowy Kornel Witkowski z Władysławowa (w gminie Ujazd) wystąpił w finale mistrzostw Europy i zapewnił sobie udział w mistrzostwach świata. A za rok chce pojechać na igrzyska olimpijskie.

Łyżwiarstwo figurowe to jedna z najpiękniejszych, ale też najtrudniejszych dyscyplin sportowych. To połączenie umiejętności gimnastycznych, akrobatycznych, motorycznych i tanecznych. Trzeba zacząć bardzo wcześnie, żeby wdrapać się na sportowy szczyt. – Miałem cztery lata, kiedy rodzice po raz pierwszy założyli mi łyżwy i wyjechałem na lód. Byłem bardzo mały i trochę się zniechęciłem. Tak na poważnie wróciłem dwa lata później i od tamtej pory nie rozstaję się z łyżwami – mówił Kornel w rozmowie z nami.

Czytaj więcej: Kornel w finale mistrzostw Europy

Napisz komentarz (0 Komentarz(e)(y))

Wieczór podziękowań i muzyki

Tradycyjny koncert noworoczny w tym roku miał wyjątkowy charakter. Był swoistym podsumowaniem ostatnich 10 lat – lat prezydentury Marcina Witko.

Nic też dziwnego, że sporo było słów o osiągnięciach i sukcesach. Jedyna porażka, którą "jubilat" wymienił, to niezrealizowanie pomysłu budowy "tomaszowskich term".

Na scenę zaproszeni zostali ludzie, którzy – zdaniem prezydenta – w ostatnich 10 latach byli zaangażowani m.in. w rozwój lokalnej społeczności, sportu i kultury. Podziękowania otrzymali przedsiębiorcy, firmy i osoby, które przez ostatnią dekadę realizowały ważne inwestycje w naszym mieście, jak choćby szef Artomu – firmy budującej tomaszowskie hospicjum – Tomasz Gliszczyński, osoby związane z tomaszowską kulturą, tworzące ją i wspierające. W tym gronie znaleźli się m.in. pomysłodawcy najbardziej prestiżowej tomaszowskiej imprezy muzycznej "Love Polish Jazz Festival" Wojciech Lubczyński i Krzysztof Balkiewicz oraz Kamil Wrona – szef naszej wspaniałej orkiestry symfonicznej.

Czytaj więcej: Wieczór podziękowań i muzyki

Napisz komentarz (0 Komentarz(e)(y))

Boso po rosie Joanny Pawłowskiej

"Boso po rosie" to tytuł książki tomaszowianki Joanny Pawłowskiej. Jest pierwszym tomem sagi rodzinnej, stworzonej przez autorkę. Opisuje w nich losy ludzi żyjących w latach 60. XX.

Joanna Pawłowska jest tomaszowianką, która po przejściu na emeryturę postanowiła zająć się nową pasją, pisaniem. – Moim celem było uwiecznienie czasów młodości moich rodziców. Były to trudne czasy lat 60., kiedy ludzie mieli podobne troski, jak my teraz, ale jednak osadzone w innych realiach. Myślę, że pomimo problemów było w tych czasach również dużo radości – powiedziała nam Joanna Pawłowska.

Akcja jej książki toczy się w różnych miejscach. – Pewne odniesienia mogą być też do Tomaszowa, bo przecież wszędzie mogli żyć tacy ludzie, jak moi bohaterowie – twierdzi J. Pawłowska.

Czytaj więcej: Boso po rosie Joanny Pawłowskiej

Napisz komentarz (0 Komentarz(e)(y))

Pani Romualda skończyła 100 lat!

Romualda Dziubałtowska ze Smardzewic świętowała setne urodziny. – Mama przyjmowała gości przez trzy dni. Była zmęczona, ale szczęśliwa – mówi jej syn Tadeusz. Jubilatka pamięta czasy II wojny światowej, zesłania na prace przymusowe do III Rzeszy, ale też radosne chwile związane z życiem rodzinnym. – Babcia często wraca do wspomnień sprzed lat. Szczególnie do czasów, kiedy poznała dziadka – dodaje jej wnuczka Marta.

Pani Romualda urodziła się 31 stycznia 1925 r. w małej miejscowości Brzozówka (w powiecie augustowskim na Podlasiu). Wychowała się w wielodzietnej rodzinie (miała czterech braci oraz siostrę Honoratę). Jej rodzice, Czesława z Sienkiewiczów i Franciszek Korzun, utrzymywali się z pracy na roli.

Zesłana na prace przymusowe

Rodzinę Korzunów dotknęła tragedia II wojny światowej. Jeden z braci pani Romualdy – Marian zginął w czasie działań wojennych. Natomiast ona trafiła na prace przymusowe. – Dwa razy uciekała z łapanki, za trzecim razem już się nie udało. Miała chyba 17 lat, kiedy trafiła do Königsbergu w Prusach Wschodnich. Tak Niemcy nazwali Królewiec, który dzisiaj jest rosyjskim miastem i nazywa się Kaliningrad. Mama została opiekunką w niemieckiej rodzinie. Musiała zajmować się tam szóstką dzieci – wspomina Tadeusz, syn pani Romualdy.

Czytała(e)ś wstęp naszego artykułu ? Spodobał Ci się ?
Kliknij aby wykupić Pełny dostęp już od 2,50 zł

Napisz komentarz (0 Komentarz(e)(y))

Może pójść w ślady św. Franciszka?

Krótki okres, z kulminacją finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, dał nam poczucie wspólnoty narodowej, radości i... nadziei.

Tej nadziei 25 lat temu nie dano ośmioletniej Kasi chorej na białaczkę. Pytała: "Babciu! Czy ja muszę umrzeć?". Zmarła (o ironio!) w pierwszy dzień wiosny. Rozwój medycyny, a w tym przypadku mobilizacja i ofiarność społeczeństwa, wielu dzieciom, takim jak Kasia, uratują życie.

Radość, z mieszanymi uczuciami, przynosi też łagodna zima. W słoneczny dzień wybrałam się na Niebieskie Źródła – pusto: ani ludzi, ani ptaków. Przyjaciółka pyta: "Gdzie się podziały kaczki?". Nie wiem, chyba poleciały na wycieczkę krajoznawczą, ale już są. To "gdzie się podziały..." otworzyło klapkę ze słowami piosenki Wojciecha Gąssowskiego: "gdzie się podziały tamte prywatki..., gdzie tamten świat..., gdzie się podziały nasze wspomnienia tamtych szalonych wspaniałych lat". Lubię sięgać do wspomnień, podobno wielu z Państwa wspomina razem ze mną, szczególnie te dobre chwile, kiedy czuliśmy się bezpieczni i spokojni.