W 2024 roku w naszym mieście padł kolejny rekord wydatków na spirytualia. Tomaszowianie kupili wtedy napojów z alkoholem za ponad 85,5 mln złotych. W ostatnich latach wydatki takie rosły systematycznie i wydawało się, że w 2025 roku będzie podobnie. Tymczasem mamy zaskoczenie. Wydatki na napoje wyskokowe ledwo przekroczyły 84 mln zł. Zatem utrzymujemy się w trendzie krajowym. Spożycie spada.

Przez wiele lat wartość sprzedaży napojów spirytusowych w Polsce wciąż rosła, ale w 2024 roku trend się zatrzymał. Według szacunków Polacy przepili wtedy ok. 50 mld zł. To podobna kwota jak rok wcześniej, a przecież ceny bardzo wzrosły. W minionym roku potwierdziło się, że mimo naszego przywiązania do zwyczajów konsumpcyjnych, spożycie lekko maleje. Dzieje się tak głównie z zakupami piw. Popyt na mocne trunki ciągle jest podobny. To w nich topimy smutki.

Dane nie kłamią. W pierwszym pandemicznym roku 2020 na terenie naszego kraju wydano na trunki ponad 39,2 mld zł, ale już rok później sprzedaż napojów alkoholowych przekroczyła 44 mld zł. W 2022 roku zbliżyliśmy się do 50 mld zł, a w 2023 roku pękła bariera 50 miliardów. W 2024 roku wydaliśmy na alkohol podobne pieniądze. Oficjalnych danych za 2025 rok jeszcze nie ma, ale sprzedaż za trzy kwartały wskazuje, że utrzymuje się trend spadkowy.

W ubiegłym tygodniu otrzymaliśmy z powiatu pismo. Nie pierwsze i zapewne nie ostatnie, ale to jest zupełnie wyjątkowe.

Owa wyjątkowość wynika z liczby najważniejszych w starostwie osób, których podpisy widnieją pod treścią. Sygnuje ją sam wicestarosta Sławomir Żegota i wszyscy członkowie Zarządu Powiatu: Krzysztof Biskup, Michał Czechowicz oraz Grzegorz Glimasiński. Taka liczba pieczątek i podpisów sugeruje, że treść musi być niezwykle ważna.

Warto wiedzieć, że Groty Nagórzyckie mają z miłością więcej wspólnego niż nam się wydaje. Dawniej nie były trasą turystyczną, a kopalnią piasku. Chodziło się tam na wagary, a także po inne wrażenia...

W XVIII wieku nagórzyckie skały zaczęli drążyć okoliczni mieszkańcy. Pozyskiwali piasek kwarcowy, używając do tego prostych kopaczek i kilofów. Wnęki powiększały się i powiększały, tworząc obszerne groty. Do pieczar, jak pisał Stanisław Lancewicz w publikacji "Z badań fizyograficznych nad Pilicą" z 1912 roku, chłopi wjeżdżali wozem, do którego piasek sypano bezpośrednio ze stropu. Archiwista i historyk Włodzimierz Rudź w przewodniku "Tomaszów Mazowiecki i okolice" wyjaśniał, iż piaskiem z grot posypywano podłogi i podwórka. Wykorzystywano go też do celów budowlanych i sprzedawano. Za ten surowiec mieszkańcy Tomaszowa dawali chłopom obierki ziemniaczane, którymi karmili świnie. Wymiana ta musiała przestać ich satysfakcjonować, skoro powstało powiedzenie "nie ma piasku za łupiny".