Jak nająłeś się za psa, to szczekaj, gdy ci każą – to jakże słuszne stwierdzenie doskonale obrazuje rolę, jaką spełnia w naszych samorządach większość radnych. Sumienie milknie, gdy Pan każe atakować.

Jedną z niewielu radnych obecnej kadencji, która do swojej misji podeszła z pełnym zaangażowaniem, jest Beata Szczukocka. Niewiele było w historii miejskiego samorządu osób, które bez rozgłosu, z podobną energią zabiegały o zwykłe ludzkie sprawy, starały się tak skutecznie nieść pomoc biednym i przez władze pomijanym. Była przewodniczącą jednej z najtrudniejszych komisji Rady Miejskiej – Mieszkaniowej. W opinii mieszkańców działania tego ciała w poprzednich kadencjach były często kontrowersyjne. Odkąd przewodnictwo objęła radna Szczukocka, ten obraz się zmienił – jawność, przejrzyste kryteria i jej empatia sprawiły, że przestały pojawiać się pogłoski o kumoterstwie, o załatwianiu dla swoich. Ale to już było. Pan kazał wyciąć wszystkich spoza własnego stada, a że Szczukocka była poza stadem, sfora wygryzła ją także. Postanowiono zrobić to "demokratycznie". Nie było więc prostego odwołania, ale zmiana układu osobowego komisji.