TIT nr 17 (1812) z 2 maja 2025r.

W portach ruch, bo 1 maja to tradycyjnie początek sezonu dla żeglarzy na Zalewie Sulejowskim. – Szykujemy się już od kilku tygodni. Robimy co możemy, ale więcej łódek nie będziemy w stanie przyjąć. Niestety baza dla żeglarzy na zbiorniku jest ciągle zbyt słabo rozwinięta – mówi nam Tomasz Jarzyński, bosman portu jachtowego "Borki" w Swolszewicach Małych. Natomiast na infrastrukturę nie mogą narzekać kajakarze. Od Smardzewic do Nowego Miasta nad Pilicą nie brakuje przystani i miejsc do wodowania.

Dwa porty w Swolszewicach Małych, jeden w Bronisławowie. Łódki stoją też w Barkowicach Mokrych i Zarzęcinie. To właściwie cała baza żeglarska nad zbiornikiem. W wielu miejscach żeglarze dobijają do brzegów "na dziko", cumując w krzakach. – Szczególnie wschodnie nabrzeże zbiornika jest pod tym względem zaniedbane. Zbudowano nową przystań w Smardzewicach, ale brakuje tam kei, z której mogliby korzystać żeglarze. Jest tylko ta do potrzeb służb ratunkowych. Przy tak dużej inwestycji to byłby niewielki wydatek. Ciągle można to zrobić. Zalew potrzebuje więcej rozwiniętej bazy dla żeglarzy. Monitorowanych portów, gdzie mogliby bezpiecznie zostawiać łódki. W tych istniejących miejsc jest za mało. Skomplikowane procedury prawne (również niemałe koszty) powodują, że brakuje chętnych do budowy takiej bazy – uważa T. Jarzyński.

Taniec potrafi zbliżać ludzi na wiele sposobów. Wiedzą o tym najlepiej Monika Ciesielska i Witold Pągowski, para na parkiecie i w życiu. Ich historia zaczęła się w sali tanecznej, gdzie Monika jako kursantka stawiała pierwsze kroki pod czujnym okiem Witka. Z czasem kroki zamieniły się w pasję, pasja w miłość, a dziś wspólnie tworzą projekty, które poruszają i integrują wiele osób.

Z okazji Międzynarodowego Dnia Tańca, obchodzonego 29 kwietnia, rozmawiamy z nimi o miłości, pasji, wspólnym życiu i o tym, jak taniec wpływa na ludzi.

Agata Kucharczyk-Chaber: – Czym dla was jest taniec? Dlaczego wybraliście akurat tańce latynoskie?

Monika: – Dla mnie taniec to wszystko. To sposób wyrażania emocji, oderwania się od codziennych problemów. To moja pasja, ale też praca i styl życia. Dzięki tańcowi mogę się rozwijać i po prostu brać z życia garściami. Pokochałam te rytmy, będąc jeszcze dzieckiem. Kiedy oglądałam kolumbijskie seriale, usłyszałam i zobaczyłam tam cumbię, zaciekawiło mnie to i zaczęłam zgłębiać temat.

Z okazji jubileuszu 25-lecia Skansenu Rzeki Pilicy ze Zbigniewem Cichawą, pracownikiem merytorycznym placówki, który zna ją "jak własną kieszeń", rozmawia Joanna Dębiec.

Joanna Dębiec: – W Skansenie Rzeki Pilicy pracujesz aż 17 lat. Jak to możliwe?

 Zbigniew Cichawa: – Tak, pracę w skansenie rozpocząłem 1 kwietnia 2008 roku. Swoją drogą świetna data (śmiech). Wtedy funkcjonował on jako samodzielna samorządowa instytucja kultury, a dyrektorem był Andrzej Kobalczyk. Dokładnie pracuję tam 17 lat i 30 dni. Nie żebym tak dobrze pamiętał, ale koleżanka mi to wyliczyła na konferencji. Jestem obecnie najdłużej ciągle aktywnym pracownikiem skansenu, biorąc oczywiście pod uwagę zmienioną 1 stycznia 2016 roku strukturę, gdy skansen wszedł w skład Miejskiego Centrum Kultury.

– Współpraca z Andrzejem Kobalczykiem to ciekawe doświadczenie. Jak to wspominasz?

– Z dyrektorem Andrzejem Kobalczykiem pracowałem przez pierwsze osiem lat i muszę przyznać, że wiele się wtedy nauczyłem. Poprawiłem swój warsztat pisarski, organizację pracy oraz opanowałem wiele nowych umiejętności, np. pisanie artykułów czy tworzenie wystaw. No i dołożyłem swoją cegiełkę w rozbudowę skansenu.

Minęło 25 lat Skansenu Rzeki Pilicy, perełki i wizytówki Tomaszowa. Była wielka gala, dużo zaproszonych gości, wymienionych przez prowadzących i oklaskanych przez obecnych na sali. Upłynęło 15 minut jubileuszowego spotkania, nim padło nazwisko założyciela placówki – Andrzeja Kobalczyka. A można było zacząć od niego, też przecież zaproszonego, i usprawiedliwić jego nieobecność.To właśnie w głównej mierze dzięki niemu skansen może dziś świętować swoje ćwierćwiecze.

To, co zaczęło się 25 lat temu, miało swój początek w Piotrkowie Trybunalskim, wtedy mieście wojewódzkim, w którym Andrzej mieszkał, pracował i cieszył się szacunkiem włodarzy województwa i regionu z różnych szczebli. Byli wśród nich tomaszowianie. W Urzędzie Wojewódzkim rozważano wówczas utworzenie Zalewu Cieszanowickiego na małej, ale kapryśnej rzeczce Luciąży, dopływie Pilicy. Zbiornik miał zapobiegać częstym wylewom rzeki. W miejscu niecki przyszłego zalewu istniał młyn (wcześniej wodny). Kobalczyk w porozumieniu z Zespołem Nadpilicznych Parków Krajobrazowych i nowo utworzonym Stowarzyszeniem Przyjaciół Pilicy i Nadpilicza zaproponował, aby młyn uratować od zagłady, przenosząc go w inne miejsce. Padło na Tomaszów, a konkretnie nieużytki na prawym brzegu Pilicy, nieopodal rezerwatu Niebieskie Źródła, naprzeciwko dzielnicy Brzustówka (z której Andrzej pochodził).