W Wielką Sobotę w godzinach przedpołudniowych pójdziemy do kościołów z wielkanocnymi koszyczkami, by - jak to nakazuje chrześcijańska tradycja - poświęcić włożone do nich pokarmy przeznaczone na świąteczny stół.

Niegdyś księża jeździli do domów wiernych, aby tam poświęcić wszystko jedzenie, które miało być spożywane w czasie Niedzieli Zmartwychwstania. Na przełomie XVIII i XIX wieku jednak zaniechano tego zwyczaju. "Święcone" swymi tradycjami sięga czasów pogańskich, jednak Kościół uświęcił te tradycje, błogosławiąc byt doczesny, aby w ten sposób podkreślić, że "wszystko dla nas i dla naszego Zbawiciela".

W różnych regionach kraju różna jest zawartość koszyka, ale w każdym znajdują się potrawy stanowiące zestaw podstawowy, jednaki dla wszystkich. Każda z nich swoją obecnością w święconce wyraża głębsze, symboliczne treści i intencje.

Baranek wielkanocny (z cukru lub ciasta) - symbol Chrystusa, uosabia Jego zwycięstwo, chroni dom przed pożarem, a jego mieszkańców przed śmiercią do pioruna.

Chleb - przypomina "Chleb żywy, który zstąpił z nieba", symbol Ciała Chrystusa, jest gwarantem dobrobytu i pomyślności.

Jajka i pisanki - symbole zwycięstwa nad śmiercią, przypominające o wciąż odradzającym się życiu.

Wędliny - symbol zdrowia, dobrobytu i płodności.

Ser - symbol harmonii człowieka z siłami przyrody i gwarancji dobrego chowu zwierząt.

Sól - symbol prawdy i oczyszczenia, nawiązujący do kazania, w którym Chrystus powiedział o swoich uczniach, że są solą ziemi.

Pieprz i chrzan - symbolizują biblijne gorzkie zioła i chronią pokarmy przed zepsuciem, a w domyśle i człowieka przed upadkiem moralnym.

Ciasto - symbol słodyczy Królestwa Niebieskiego.

Do poświęcenia można przynieść jeszcze inne pokarmy: owoce ziemi i wytwory pracy ludzkiej - jako zapowiedź czekającej wszystkich uczty w tym Królestwie. 

jerg