Jak nająłeś się za psa, to szczekaj, gdy ci każą – to jakże słuszne stwierdzenie doskonale obrazuje rolę, jaką spełnia w naszych samorządach większość radnych. Sumienie milknie, gdy Pan każe atakować.

Jedną z niewielu radnych obecnej kadencji, która do swojej misji podeszła z pełnym zaangażowaniem, jest Beata Szczukocka. Niewiele było w historii miejskiego samorządu osób, które bez rozgłosu, z podobną energią zabiegały o zwykłe ludzkie sprawy, starały się tak skutecznie nieść pomoc biednym i przez władze pomijanym. Była przewodniczącą jednej z najtrudniejszych komisji Rady Miejskiej – Mieszkaniowej. W opinii mieszkańców działania tego ciała w poprzednich kadencjach były często kontrowersyjne. Odkąd przewodnictwo objęła radna Szczukocka, ten obraz się zmienił – jawność, przejrzyste kryteria i jej empatia sprawiły, że przestały pojawiać się pogłoski o kumoterstwie, o załatwianiu dla swoich. Ale to już było. Pan kazał wyciąć wszystkich spoza własnego stada, a że Szczukocka była poza stadem, sfora wygryzła ją także. Postanowiono zrobić to "demokratycznie". Nie było więc prostego odwołania, ale zmiana układu osobowego komisji.

Dlaczego ofiarą tej – kolejnej "dobrej zmiany" – padła pani Beata? Zapytaliśmy, jakie zastrzeżenia do jej pracy mieli radni, którzy poparli "dobrą zmianę". – Taka była demokratyczna wola Rady Miejskiej i tyle mam do powiedzenia w tej sprawie – stwierdziła Barbara Klatka, przewodnicząca Rady Miejskiej. Jeszcze bardziej lakoniczna była nowa wiceprzewodnicząca Rady Katarzyna Menke. – Nie będę odpowiadać i udzielać wywiadu – powiedziała. Radny Jarosław Batorski – także nowy wiceprzewodniczący Rady, zapytany o to samo, w bardzo ciepłych słowach wyrażał się o radnej Szczukockiej. – Uważałem jednak – wyjaśnił – że są lepsi kandydaci, których praca wpłynie na polepszenie działań komisji mieszkaniowej.

Rady powołano w samorządach po to, by pełniły funkcje kontrolne, by oceniały i patrzyły na ręce władzy wykonawczej. Jeśli zmieniają się w stadka łaszących się do swych panów psiaków, radosnym popiskiwaniem akceptujących każdą, nawet najgłupszą ich decyzję, tracą rację bytu. Tworzy się fikcja, za którą płacimy wszyscy. Bo koszt utrzymania sfory to nie tylko diety, to także konieczność dbania o rozwój i dobrostan stada. Głodne może się zbuntować albo zmienić stado. Trzeba więc karmić – posadami specjalnie tworzonymi dla najbardziej zasłużonych i przygarniętych z innej sfory piesków, zleceniami czy ochłapami z tortu władzy. Największym absurdem jest jednak to, że my te stada wybieramy i przy każdych wyborach zamiast patrzeć na cechy danego osobnika, wybieramy ulubioną rasę.

Andrzej Kucharczyk