II miejsce (poezja)
Julia Stankiewicz (godło: Ramonka) Szkoła Podstawowa nr 1 im. Aleksandra Kamińskiego w Tomaszowie Mazowieckim

W drodze

Już pełne walizki spakowane przeszłymi uśmiechami.

Między sukienki włożona beztroska  dzieciństwa.

Pierwsza łza okryta matczyną czułością

rozpycha się na dnie

pewna, że urośnie.

Kapelusz z krzywym rondem,

miś z naderwanym od nadmiaru miłości uszkiem

walczą o swoje miejsce z lękiem przed małą myszką.

Tysiące wzruszeń, radości i dorodnego śmiechu

przycupnęły, by rosnąć z każdym nowym świtem.

Na wierzchu przysiada nadzieja

przystrojona w bursztynowe naszyjniki i pierścionki.

Rozpycha się mocno  i nie ma zamiaru odpocząć.

Z trudem domykam bagaż moich doświadczeń.

Dbam, by nic nie zagubić, nic nie pominąć.

Roześmiana, szczęśliwa

ruszam w daleką podróż - w kolejny dzień mojego życia.

Miłość

Słyszałeś piosenkę wiele razy i podobała Ci się ta muzyka,

ale potem znów ją słyszysz i myślisz sobie:

"To najlepsza melodia, jaka dotknęła mojej duszy".

I już wiesz, że istnieje, ale z jakiegoś powodu tak naprawdę uderza Cię to pierwszy raz.

Jesteś podekscytowany. Chcesz to usłyszeć ponownie, więc puszczasz to kolejny raz,

a potem na długo zapętlasz to w swojej głowie.

Zakochujesz się w rytmie,

zakochujesz się  w tekstach.

Nie masz tego dość.

Jest stale w twoim sercu i wszystko, czego pragniesz, to ta piosenka.

Tak to jest zakochać się!

Dawno znana osoba, ale pewnego dnia coś w niej zaskakuje.

Poruszone struny zaczynają pięknie grać.

Zakochujesz się w oczach.

Zakochujesz się w uśmiechu.

Miłość jak muzyka przenika każdą komórkę ciała.

Wiosną 2020

Skrępowani sznurem wzajemnej nieufności

zakryte mamy usta pragnące oddechu.

Dłoń mija rękę szczęśliwą z powitania,

nie poczuje ciepła ani chłodu.

Bliskość raptem zrównana z dystansem,

gdy uciekamy jedni przed drugimi.

Słowa umierają na zdziwionych wargach,

przerażone serce myli dobry rytm.

Jesteśmy jak kukiełki na scenie ziemskiego teatru.

Niewiedzący, niewidzący

z wielkim znakiem zapytania w rozszerzonych źrenicach

My dzisiejsi ludzie!

Bezwolni poddani na dworze niewidzialnego władcy

kroczącego z purpurową CORONĄ na głowie.