– mówi nam Damian Żurek. Zawodnik Klubu Sportowego Pilica Tomaszów w miniony weekend zdobył trzy kolejne medale Pucharu Świata. Był o 0,001 s od złota. – Jest maleńki niedosyt, ale to już za mną. Cieszę się z tych sukcesów, jednak to tylko etap w drodze do przygotowań do startów w igrzyskach olimpijskich w Mediolanie – dodaje.
– Damianie, wielkie gratulacje. Znowu sprawiłeś kibicom wiele radości.
– Dziękuję. Wsparcie sympatyków łyżwiarstwa jest dla mnie bardzo ważne. Każde ciepłe słowo, trzymane za mnie kciuki pomagają i niosą na lodzie. W Hamar startowałem na pewnym luzie, bo wcześniej miałem już zapewnioną kwalifikację olimpijską. Cieszyłem się z tej rywalizacji, sprawiła mi radość. Może dlatego, że moja dyspozycja zdrowotna też była znacznie lepsza. To przełożyło się na wyniki. Przyznam szczerze, że po tych wszystkich problemach z kontuzją nie spodziewałem się, że będzie aż tak dobrze.
– Tydzień temu w Heerenveen byłeś poza podium. To przez problemy zdrowotne? Musiałeś oszczędzać kontuzjowaną nogę.
– Jeszcze podczas startów w PŚ za oceanem (w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie) naderwałem mięsień przywodziciela. Jednak razem z całym sztabem medycznym zrobiliśmy wszystko, żeby noga wróciła do jak najlepszej dyspozycji. Dużo zawdzięczam też pracy z psychologiem. Dzięki niej potrafię radzić sobie, gdy pojawia się presja i trzeba utrzymać koncentrację. Rzeczywiście podczas Pucharu Świata w Heerenveen musiałem uważać, żeby nie popełnić niepotrzebnych błędów, które pogorszyłyby sytuację. Chciałem startować, żeby utrzymać wysokie miejsca w klasyfikacji Pucharu Świata. Ta kontuzja pozwalała mi na to, nie wykluczała ze startów. Okres rehabilitacji w takim przypadku wynosi od 4 do 8 tygodni. Wszystko jest na dobrej drodze, idzie zgodnie z planem. Jeszcze w Hamar na pierwszym starcie oszczędzałem nogę, ale później już było coraz lepiej.
– Z tej asekuracyjnej jazdy wyszedł brązowy medal na 500 m. To chyba całkiem nieźle.
– Tak, miejsce na podium na pewno cieszy, ale wiem, że popełniłem trochę błędów. Nie byłem zadowolony z wyjścia ze startu. Jednak ten pierwszy bieg pokazał, że jest coraz lepiej.
– Drugiego dnia zawodów wskoczyłeś na drugi stopień podium w biegu na 1000 m.
– Ten bieg poszedł mi znacznie lepiej. Popełniłem mniej błędów. Byłem naprawdę zadowolony. 600 metrów przejechałem tak, jak sobie zaplanowałem. Rezultat na mecie był bardzo dobry. Oczywiście zawsze jest coś do poprawy, ale było naprawdę okej.
– W trzecim starcie (drugim na 500 m) byłeś bliski złotego medalu. Twoja rywalizacja z Amerykaninem Jordanem Stolzem przejdzie do historii polskiego łyżwiarstwa. Potrzebny był odczyt z fotokomórki, żeby wyłonić zwycięzcę.
– W niedzielę postanowiłem pójść na całość, trochę na przetestowanie tej kontuzjowanej nogi. Wiedziałem, że jak będę jechał w parze z Jordanem, to będę blisko, na styk. Spodziewałem się szybkiego biegu. Jednak trochę zaskoczyło mnie, że z drugiego wirażu wyszedłem przez nim. Lekko spanikowałem na ostatnich 20 metrach. Emocje wzięły górę, bo pierwszy raz znalazłem się w takiej sytuacji. Perspektywa wygranej nieco mnie sparaliżowała. Gdybym ostatnie metry pojechał jak zawsze, to może byłbym przed nim. Przegrałem o błysk łyżwy, o milimetry. Mimo wszystko to był jeden z najszybszych przejazdów w Europie, prawie złamałem 34 sekundy (Damian uzyskał 34,14 s – przyp. red.). Podobne czasy osiągałem w Calgary, kiedy zdobywałem medal mistrzostw świata. Jestem bardzo zadowolony z tego startu i całych zawodów w Hamar.
– Podczas startów w PŚ w Salt Lake City i Calgary zdobyłeś trzy medale, biłeś też rekordy Polski. Teraz w Hamar dołożyłeś kolejne trzy. W sezonie olimpijskim twoja dyspozycja jest bardzo wysoka.
– Tak, wszedłem w sezon z wysokiego pułapu. Wyścigi na szybkich amerykańskich torach były bardzo dobre w moim wykonaniu i rekordowe. Pokonałem granicę 34 s na 500 m (33,85 s – rekord Polski – przyp. red.), byłem bliski złamania 1.06,00 na 1000 m (1.06,02 to rekord kraju Damiana – przyp. red.). Cieszę się, ale te miejsca na podium są tylko kolejnymi etapami na drodze do igrzysk olimpijskich. Każdy kolejny start traktuję jako porządny trening. Zawody w Hamar zakończyły pewien etap. Teraz lecimy dalej. Dosłownie lecimy, prosto z Norwegii (rozmawialiśmy z Damianem tuż przed wylotem – przyp. red.) do Hiszpanii. Razem z Karoliną (Bosiek – przyp. red.) będziemy tam ciężko pracować. Rower, siłowania. Podobnie jak na początku przygotowań do tego sezonu. Nie ma mowy o odpoczynku i odpuszczaniu. Trzeba wejść teraz na wyższe obciążenia, żeby przygotować szczyt formy na igrzyska. Do domu wrócimy na święta.
– Będzie czas na odpoczynek, czy święta też spędzicie aktywnie?
– Jesteśmy w takim momencie, że nie możemy sobie pozwolić na normalne świętowanie. Oczywiście spotkamy się z najbliższymi, usiądziemy do stołu, ale trening będzie trzeba zrobić. W okresie świątecznym będziemy więc normalnie trenować na lodzie w Arenie. Może to zabrzmi dziwnie, ale trening jest teraz świętością. Nie można nic odpuścić na tym etapie. Wszystkie przygotowania do świąt spadną na barki naszych najbliższych, rodziców. Dziękujemy im za to. Przyjedziemy na gotowe.
– Zaraz na początku nowego roku, od 9 do 11 stycznia, w Tomaszowie odbędą się mistrzostwa Europy. Jak potraktujesz start w tej imprezie?
– Nie ma mowy o jej odpuszczaniu. Cała reprezentacja potraktuje ten start bardzo poważnie. Wiadomo, że będziemy się szykować do główniej imprezy, która jest w lutym. Dopiero budować docelową formę. Ale to nam nie przeszkodzi, żeby pokazać się z dobrej strony przed własną publicznością. Wszystkich serdecznie zapraszam do kibicowania do Areny Lodowej w Tomaszowie.
– Czego ci życzyć na święta i w nowym roku?
– Chyba tylko zdrowia. Jak będzie, to reszta przyjdzie. Kibicom i czytelnikom TIT też życzę zdrowia i żeby potrafili czerpać radość nawet z najmniejszych rzeczy. Wspierajcie polską reprezentację łyżwiarską. Potrzebujemy tego. Pozdrawiam też Wojsko Polskie (Damian jest żołnierzem Centralnego Wojskowego Zespołu Sportowego – przyp. red.).
– Dziękuję za rozmowę i życzę powodzenia.
Komentarze